Grímur

Voðalega er eitthvað krípí að vera með grímur.

Finnst slæmt að ofdekruð ungmenni sem aldrei hefur skort neitt skelli á sig grímum, fremji eignarspjöll, kroti á hús og gargi - í mínu nafni.

Með hulin andlit í anda æsifrétta frá götum Búdapest á árum hér aðeins fyrr.

Er ekki hlynntari "ástandinu" en hver annar og hef aldrei verið peningasinni.

Finnst verst að hugsa til þess að stór hluti þessa fólks sem nennir að mæta og garga er alið upp við peningadýrkun og að bera virðingu fyrir peningum og engu öðru.

Mínar áhyggjur eru því að miklu leiti helgaðar því að hugsa um HVER ó HVER er til þess fallinn að leiða þetta land þar sem fólk undir 30 er alið upp við allsnægtir og einstaklingshyggju.

En annars á ég fallegan blúndukjól, rauða lakkskó og er kát.

Flöðeskúmm.

Lífið

Lenti í því í sumar að upplifa það að missa nánast allt sem ég á.

Allt sem skiptir máli.

Móðureðlið er vanmetið oft á tíðum og ofmetið einnig stundum.

Þegar barn svarar ekki í síma er það að leika sér. Eða gleymdi símanum. Eða úti. Eða á klósettinu.

Í þetta sinn fór ég heim af óskiljanlegum orsökum og fann barnið mitt með opin augun, starandi tómlega út í tómið, umlandi og gefandi frá sér hljóð sem ég heyri enn í martraðalandi.

Biðin langa eftir sjúkrabílnum var lengri en eilífðin. Haldandi á litla líkamanum, súr lyktin. Hljóðin.

Á leiðinni á sjúkrahúsið færðist yfir mig ró.

Ég sá skýrara en allt skýrt og vissi hvað ég átti að gera.

Yrði barnið mitt fatlað og heiladautt þá myndi ég kaupa mér íbúð með hjólastólaaðgengi og búa til sterkt tengslanet og tileinka líf mitt baráttunni, baráttu minnihlutans.

Myndi hann deyja þá myndi ég fara til Afríku og sjá dýrin eins og hann langar mest í heiminum og hjálpa börnum með alnæmi og svo myndi ég deyja. Leggjast niður í auðnina með lyf og vodka, hlustandi á Star Man og deyja.

Svo man ég ekki meira.

2 dögum síðar, drengurinn minn svo fallegur, enn á gjörgæslu. Þá kom dagurinn.

Dagurinn sem að vinkona mín, systir mín, sálufélagi og fyrirmynd hefði orðið 37 ára. Og þá vissi ég að allt yrði í lagi.

Mér varð hlýtt og ég fann von.

Og það varð allt allt í lagi.

Þegar ég fann litla hendi á höfði mér og heyrði: Mamma mín, þú ert svo góð við mig.

Þessari stundu gleymi ég aldrei og vil ekki gleyma.

En þarna þá fann ég, skildi og upplifði það að það skiptir ekki neitt í heiminum eða geiminum neinu máli nema hann.

Og ég er enn viss um það, upptekin af því og ætla mér að vera það.

Fyrir þann trygga

sem að heimsækir Barbie reglulega.

Einhverveginn stundum þá líður manni þannig að maður hefur ekkert að segja, ekkert til málanna að leggja og lífið sé rútína.

Svo fer maður að hugsa og þá oftast er það hið argasta bull þar sem hver dagur er oft meira gefandi en heil bók eftir Hallgrím Helga.

Ég hef vaknað klukkan 6, farið að sofa klukkan 6, sofið yfir mig, hver dagur er öðruvísi en sá síðasti og allir hinir þar á undan.

Hef samt komist að því að ég er sérstakur lukkupjéningur fyrir karlmenn.

Sængi piltur með stúlkunni mér - mun næsta geit sem hann fer á verða hans félagi.

Finnst ég ekki alveg vera að fá það þakklæti sem ég á skilið fyrir þetta hlutverk.

Þrátt fyrir þetta hefur þetta ár bara verið hið rólegasta. Herra Apríl varð herra Maí og Herra Júní varð Herra Júlí líka, Ágúst líka og September líka. Svo í október varð hann herra nóvember einhverrar annarar. Mig vantar enn herra nóvember og herra desember.

Er farin að kvíða jólum og áramótum þar sem þau síðustu áttu að vera þau síðustu sem að ég yrði ein.

Svo bara keep rocking in the freeee world.

Er ógurlega lítt geðvond yfir kreppumálum, fannst íslenskir stjórnmálamenn fávitar fyrir löngu síðan, bar enga virðingu fyrir peningum og datt ekki í hug að rassasleikjast við Björgúlfsfeðga eða Jón Ásgeir. Káfuðu ekki upp á mig en margir peningar hafa altaf framkallað onot hjá mér. Finnst enn fólk fífl.

er ekki að flytja til útlanda og keyri um á mintkörfu.

Er svona lítt spennandi sjálf.

Finnst sem ég verði

að segja að það var samt gaman á Þjóðhátíð múahaha.

Þessi upplifun er náttúrulega skehelfileg séð með Barbei gleraugunum en vá hvað mörgum virtist finnast ofsalega gaman.

það má ekki túlka aðstæður sem svo að þarna hafi ég setið á mínum mjúka botni, með sjampó í glasi, fussandi og svei-andi yfir ungdóminum nú til dags með burberrís um hálsinn.

Nei, ég tók þátt, dasnaði og trallaði, fékk rigningu ofaní hálsmálið, fór á trúnó við einhvern sem kynnti sig sem "the only gay in the village" sem er víst sá eini sem þeir Sauðkræklingar eiga, heyrði í gömlum séns og fór í sleik við hann á rómantískri brú, fékk óstöðvandi hláturskast og fór með manni í krmpugalla að kaupa hamborgara, varð blaut á tánum, sofnaði með linsurnar, hitti mann frá Ástralíu sem kom til Íslands bara til að fara á Þjóðhátíð (hafði að vísu verið kúkað í tjaldið hans og kveikt í kúknum).

En tja..... misjafnt hvað kætir oss!

Höldum innihátíð að ári með sjampói og söfistikeited ósóma.

Virðing

B

Ekki lengur ung

Er svo heppin að eiga spontant vinkonu sem sendi mér póst:

Við erum að fara til eyja

Og fyrir neðan fylgdi flugmiði.

Blendnar tilfinningar en hey, ég er enginn eymingi og tók þetta á jákvæðninni.

Hittumst fyrir utan flugvöllinn í hádeginu á sunnudag og kveiktum í capri stjörnuljósum og opnuðum bjór.

Lentum í eyjum í rigningu og hroðbjóði.

Taxi í dalinn - þar enda dömulegheitin.

Óðum rusl (liggjandi ungmenni og sóðaskapur) upp í ökla í leit að tjaldstæði (veit, sjokkerandi að ég hafi verið í tjaldi), rigguðum upp tjaldbúðum með hjálp ferðafélaga sem reyndist vera einn á ferð (spes, I know) en hann gat þó sagt mér að hann Jésús félagi okkar var búinn til árið 0 af vísindamönnum sem settu saman sérstök gen og DNA. Þá vitið þið það.

Enn rigndi og rigndi og rigndi og blessaði ég móður mína sem hafði sett ullarnærföt og pollabuxur í töskuna hjá mér.

Ekkert að gera nema opna eins og eina kampavín lallalalal.

Sko - það var alveg rosalega gaman, þannig.... Fórum í humarsúpu hjá innfæddum sem var gaman, fórum á pöbbinn í bænum þar sem hvítu efni var mokað upp í nasir borðfélaganna fyrir allra augum. Þá fékk frúin nóg, varð smá hrædd og fór aftur í dalinn.

Í pallabílnum var kókaín jafn frjálslega rætt og landi, nú eða bara samloka.

Talað var um kúk og gubb eins og um væri að ræða krepinettur eða friggatellur.

Margir höfðu verið svo óheppnir að einhver fór inn í tjaldið þeirra til að æla.

Nokkrir höfðu lent í því að búið var að kúka í skýlið þeirra.

Ein hafði varið heim með pilti sem að ældi á hana í ástarlotunum, rauk út og kvaddi með orðunum: Á morgun!

Einn hafði verið svo snjall að setja kókið út í kók og drekka það bara, þannig fundu lögguhundarnir ekki neitt.

Inn duttu svo heilu fjölskyldurnar, hitti bekkjarfélaga afkvæmisins rétt eftir að ég horfði á konu í flíspeysu lemja manninn sinn, hugsaði með þakklæti til foreldra minna sem voru með soninn á tónleikum í Skálholti.

Hitti mann sem var búinn að tína öllu sem hann átti, peningum, tjaldi, síma.... Það hafði gerst á fimmtudaginn og hann var enn fullur í stuði.

Síðan sat ég eins og sjoppa fyrir utan flugvöllinn í gær á heimleið og hlustaði á stúlku syngja: Anna ætlar að ríða þér í nótt - í 2 klst og einn drengur bauðst til að "skíta upp í mig".

Lenti í reykjavík, hentist upp í Don Pedro og keyrði eins og hálfviti heim til mín, þvoði mér og skrúbbaði en ósóminn er enn á mér.

Líður viðbjóði.

Nú bara veit ég nokkuð:
1. ég er of gömul í svona
2. ég á ekki að sofa í tjaldi
3. mér fannst þetta subbulegt

En eftir stendur að þjóðhátíð fór vel fram þetta árið og friðsamlega að mestu og eru eyjamenn alsælir með söxessinn.

Herra júní

varð herra júlí líka.

Ferlega bærilegt en hann á við þá fötlun að stríða að vera maður á fertugsaldir.

Hef tjáð mig um þessa sms sýki og msn veiru þessarar kynslóðar og ég bara kann því svo illa...

blíng blíng - msn: Hæ, hvað segir skvísan?

Gubb

Diddididiidi - sms: Hvað er verið að sýsla?

Gubba meira.

Við erum að tala um samskipti eftir innileg ástarlot. Svo vinnufélagalegt.

Vil bara að það sé hringt í mig.

Kann betur að meta herra apríl núna sem hefur rétt slefast á þrítugsaldurinn og hringdi bara og sagði: Hæ, mig langar á yður!

Ætla að segja honum það næst þegar ég hitti hann og biðjast velvirðingar á að hafa verið svona forpúkuð yfir einlægum vilja hans.

Ágúst er að koma, bíð spennt eftir komu Herra ágústs.

Púll lögmál

Órakaðir fætur - tékk
Stubbar í handakrika - tékk
Kóngulóabit (eftir eitraða slíka útlenska) á læri, ógeðslegt - tékk
Bóla á höku - tékk
Misheppnuð brunkukremssmurning - tékk
kaktussa - tékk
Flatbotna sandalar - tékk

Drekkið 2 kampavín, útkoman er söksess.

Aumingja pilturinn....

Megi friður vera með oss.

Moi

Örfá atriði

Er búin að hlussast í gegnum vikuna og hugsa reglulega: Immitt, skal koma þessari hugsun á blað... Nú eða jafnvel Bingó! Um þetta skal ritað.

Ég nefnilega get ekki sagt orð eins og blogg upphátt lengur. Því mér finnst 98% blogga sem ég les (las) alveg mökk leiðinleg (míns eigins þar með talið).

Eðlilegast væri að ég ritaði mína þankaganga í einhverja bók sem ég yrði altaf að fela ef ég brygði mér af bæ og yrði að vísa vinkonu á með leynistöfum sem hún yrði að leysa myndi ég deyja og brenna síðan skrudduna út í móa.

En svo hugsaði ég.

Það eru kannski 2 sem lesa þetta. Og vá hvað þeir mega alveg vita hvað ég er að hugsa því að sjaldnast er það nú merkilegt.

Ég meina ég vinn ekkert að einhverri leynilegri uppskrift af lausn heimsins vandamála nú eða að því að finna leið til að gera personality transplants.

Og er heldur ekki eina þrjátíuogeitthvað geitin sem engist um í villu og svima reglulega.

Í dag finnst mér:

auglýsingarnar frá Ríkinu (get ekki lært að nota orðið vínbúð) alveg geggjaðar.

Og mér finnst Moggablogg leiðinlegra í dag en í gær. Vá.... Það er akkúrat þetta með blogg. Hver einast fáviti heims (gefandi okkur það að allir séu með netaðgang múahha) getur nú tjáð sig um allan andskotann. Las í gær nokkur, flissaði hellings en varð þó mest sorgmædd.

Og ég man þegar ég keypti Dr. Hook plötuna í Fálkanum á Laugavegi og fékk hana í Silfur poka með svörtum stöfum. Og þegar ég lærði að flauta í tískuvöruversluninni Quatro í Hafnarstræti. Þegar ég keypti hermannaklossa í Flónni. Og stretts buxur í Blondie.

Og í dag tók ég þá ákvörðun að herma eftir ágætis vini og vera ekki við karlmann kennd þar til ég verð ástfangin í alvöru.

Það er fyndið.